Hoe het allemaal begon... Enige tijd geleden zijn wij verhuisd. Vele mensen zijn in die periode na de verhuizing langs geweest om ons nieuwe stulpje te bewonderen en eigenlijk bracht ook iedereen wel iets voor ons mee. Niet dat we daar specifiek om vroegen, maar zo gaan dat soort dingen nu eenmaal. Ook de vriendengroep van Hilbert wilde ons graag verblijden met een leuke accessoire voor ons nieuwe huis. Ze vroegen Hilbert wat wij graag wilden hebben, maar eigenlijk hadden we geen wensen. Het enige wat Hilbert dus antwoordde, was: "Alles is goed, als je maar geen plant meeneemt, want dan moet je hem zelf opeten". En dat hebben we geweten...
Niet dat wij nu zulke fervente groen-haters zijn, maar met 2 baldadige katten in huis heeft een plant gewoon geen enkele kans op overleven. Zelfs mijn AH-moestuintjes moeten het regelmatig ontgelden en daar komt nog niet eens meer dan een paar millimeter groen uit de aarde.
Met een triomfantelijke blik stonden de vrienden van Hilbert op een gegeven moment op de stoep. Met een cadeau voor ons. Nieuwsgierig maakten we de envelop open en eerlijk is eerlijk... we hebben zelden een origineler cadeau gekregen dan dit!! Want wie zijn vrienden toewenst dat ze planten moeten eten, moet toch eerst zelf goed leren wat dan überhaupt eetbaar is, zullen ze gedacht hebben... En zo kwam de afspraak voor een Eetbare Wilde Plantenwandeling in onze agenda terecht.
Afgelopen week was het zover. Of de wandeling nu wel of geen succes zou worden, de voorpret alleen al was meesterlijk. Vooraf kregen we een mail met de namen van onze mede-wandelaars en namen als Augusta, Zweitze en Juliania deden ons de moed in de schoenen zakken. Bij de verzamelplek aangekomen, liep er al een Augusta-type met een zweverige blik in de ogen te ijsberen. Even hebben we op het punt gestaan hard weg te rennen, maar we hebben dapper doorgezet.
Bij de eerste kennismaking met de groep - helaas slechts 6 mensen waardoor verschuilen achter anderen niet zo makkelijk was - vertelde iedereen vol trots over hun voorkennis. Wij hielden wijselijk onze mond. Vooraf had ik nog de stille hoop dat we in de 4 uur tijd die er voor de wandeling stond, een flinke tocht konden maken. Ik bedoel... 25 km lopen in 4 uurtjes moet best kunnen toch? Nou, die hoop werd meteen de grond in geboord toen we na 20 meter lopen al stil kwamen te staan bij een strook onkruid langs de weg. Elk sprietje werd uitvoerig besproken. De plantenjuf deed echt goed haar best en vertelde vol passie. Dat kon ik absoluut waarderen... de inhoud van het verhaal sprak me iets minder aan. Terwijl de anderen de ene na de andere vraag stelden, hielden wij ons op de vlakte. Maar ja... ook dat ging opvallen natuurlijk. Juf Marion vroeg zich verbaasd af of ik geen notitieboek bij me had, aangezien alles nieuw voor me was. Ik mompelde dat ik aantekeningen maakte op mijn telefoon en Marion glimlachte opgelucht. De informatie over vogelmuur en winterpostelein moest niet verloren gaan natuurlijk... Uiteraard zei ik er maar niet bij dat ik op die bewuste telefoon eigenlijk zojuist een zeer gewilde Pókemon (van een plantensoort... telt dat ook?) had gevangen.
Behalve informatie aanhoren over al dat onkruid, moesten we dat uiteraard ook proeven. Enthousiast stopte de juf elk blaadje wat ze tegenkwam in haar mond. Ik was iets terughoudender, maar heb nog nooit in mijn leven zoveel blaadjes op als die middag. Aangekomen bij een veldje paardenbloemen vertelde Marion dat dit echt haar favoriete middagsnackje was. Een paardenbloem. Tja... ik moet eerlijk zeggen dat ik me bij een smakelijke snack toch echt iets anders indenk. Maar goed, ik liet me niet kennen en stopte de prachtige gele bloem nieuwsgierig in mijn mond. Ik kauwde, slikte en spuugde het gele gevaarte toen net zo hard weer uit. Bah, wat is dat bitter zeg!! Mijn paardenbloemprimeur is niet zo goed bevallen moet ik zeggen.
Halverwege de wandeling kregen we een soort van overhoring. Of iemand wist hoe dit sprietje heette... Nu moet ik eerlijk zeggen dat het onkruid gewoon niet zoveel indruk om me maakte, maar dat ik echt wel mijn best gedaan heb om goed op te letten, niet in de laatste plaats omdat Marion het gewoon op een hele leuke, boeiende manier wist te presenteren. Toen ik als eerste antwoordde, kreeg ik dan ook als verbaasde reactie: "Huh, zei Marjolein dat nou??" Jaaaa... dat had niemand verwacht hè, dat ik stiekem best wel had opgelet.
Hilbert kreeg op een gegeven moment als advies komende weken het eten van blaadjes wel rustig op te bouwen, aangezien zijn maagdarmstelsel er nog niet aan gewend zou zijn. Goed advies, maar het risico op het eten van teveel onkruid eten is bij ons toch echt nihil!
Al met al was het een hele beleving. Het was een middag die anders was dan anders, maar niet per se vervelend. Soms moet je even proeven in een andere keuken, zal ik maar zeggen. Maar eerlijk is eerlijk... De keuken die wij direct na deze wandeling bezocht hebben, was die van de Mc Donalds!
