Bakkersknecht

We wonen inmiddels 4 maanden met veel plezier in ons nieuwe huis, maar zoals altijd heb je dingetjes die niet helemaal goed zijn. Grote en kleine dingen. In deze blog gaat het over een klein ding, namelijk een bovenkastje dat niet open blijft staan omdat het "ding" dat daar voor moet zorgen, lam is. Dat "ding" heet "bakkersknecht", aldus mijn vader. Het is een soort veer met lucht erin die dan maakt dat het deurtje niet meteen naar beneden valt. 

Vol goede moed... Of nee, ik moet eerlijk zijn... de goede moed was die dag al een beetje in onze schoenen gezakt en een goed humeur hadden we al helemáál niet... Om dat uit te leggen, moet ik even terug naar een paar uur eerder deze dag: Bij binnenkomst in de woonkamer was ik me helemaal lam (evenals de bakkersknecht dus...) geschrokken: Water kwam met een straaltje uit ons plafond gelekt en de halve kamer stond blank. Onze mooie nieuwe tafel, houten vloer, 2 laptops met een zielig plasje water er bovenop... Nee, dat was geen leuke start van de dag. Onze hele pannenkast werd leeg getrokken en het was een kakafonie van druppels, toen de pannen eenmaal op tafel stonden. Normaal gesproken zou het rustgevend zijn geweest, maar op dit moment was het vooral zorgwekkend. Om een lang verhaal kort te maken... Via de verzekering kwam er een mannetje die ons hele huis inspecteerde, zonder pardon stukken vloer weg zaagde op de bovenverdieping en ons vervolgens wist te vertellen dat er een lek in het dak zat wat hij op dat moment provisorisch kon maken, maar waar we op korte termijn wel een dakdekker voor moesten laten komen. Tot zover de eerste uurtjes van onze vrije zondag.

Goed... terug naar onze gang naar de bouwmarkt. Omdat onze leuke plannen van die dag toch al (letterlijk) in het water waren gevallen, besloten we er dan maar een nuttige dag van te maken en die bakkersknecht te gaan kopen, die we al weken nodig hadden. Onze magnetron staat namelijk in dat kastje met die lamme veer en de enige manier om de magnetron te bedienen terwijl de kast open blijft staan, is door de kastdeur op je hoofd te laten rusten. Nu ben ik nogal van de bereiding in de magnetron, dus ik heb inmiddels de blauwe plekken wel op mijn hoofd staan...
De eerst bouwmarkt was de Hornbach, waar ze even verwonderd opkeken van mijn vraag en aangaven maar even in gang 73 te gaan kijken. "Als het daar niet ligt, dan hebben we het niet..." Gang 73 lag vol kleine prullaria en het was een hele speurtocht, maar 20 minuten later wisten we toch echt heel zeker dat er geen bakkersknechten in het rek lagen.
Omdat ons humeur er niet beter op werd, hadden we bedacht het dan maar meteen goed aan te pakken en de winkel te bezoeken waar de keuken vandaan kwam. 4 nette mannen in pak stonden ons vriendelijk op te wachten, waarop ik - even vriendelijk - verzocht om een bakkersknecht. Eén seconde was het doodstil, daarna begonnen 4 mannen in pak tegelijkertijd te gniffelen. "Wát zoekt u mevrouw???" Ietwat vertwijfeld keek ik Hilbert aan. "Tja, een bakkersknecht... zo'n ding om een deurtje open te houden...".  Geamuseerd keek de man mij aan: "En dat heet dus een bakkersknecht. Goh... nooit geweten. Maar goed... die hebben wij niet."

Eenmaal buiten was het eerst dat ik deed mijn grote vriend Google raadplegen. Het enige wat die kon zeggen was het volgende:
Bakkersknecht - Deegkneder

Handig hoor... zo'n vader met een Brabants dialect... Stond ik toch ff mooi voor aap. Of - zoals mijn vader zou zeggen - geaf vur schut!

PS: Het "ding" blijkt trouwens officieel gasveer te heten.... Dat helpt ons vast in onze verdere speurtocht|!