Beetje gestoord

Net zoals vele andere Nederlanders ben ik een fietsfanaat. Liefst buiten met extreem hoge temperaturen en heel veel zon. Hoe warmer, hoe beter. Ik ben geen wintermens, heb een hekel aan kou, nattigheid en vorst. Ik haat mijn wintertenen en gevoel van chronisch onderkoeld zijn in de winter. Maar ja, ik woon nu eenmaal in Nederland hè. Het land waar het in de winter helaas geen 40 graden is (in de zomer ook niet trouwens...) en waar we genoegen moeten nemen met frequente regenbuien en maandenlange kou. Tja, en als de omstandigheden nu eenmaal zo zijn, moet je het nemen zoals het is. Ik probeer de kou elk jaar wel een weekje te ontvluchten met een korte zonvakantie, maar de rest van de tijd moet ik het maar gewoon ondergaan. En dus maken we er maar het beste van. Daarnaast ben ik ook wel iemand die ervan houdt diep te gaan, mezelf te beproeven en niet altijd te kiezen voor de makkelijkste weg. Juist omdát ik geen wintermens ben, zit daar wel weer de uitdaging. Zo ook gisteren. Ik had al weken geleden afgesproken om te gaan lunchen bij een vriendin in Dordrecht. Aanvankelijk had ik echter niet in mijn hoofd dat ik op de fiets zou gaan. Maar naarmate de dag vorderde (en ik een paar dagen ziek zijn weer had overleefd), werden de plannen concreter. Die fietstocht die altijd zo genieten is in de zomer, kan ik in de winter ook wel ondernemen toch? En zo geschiedde. 

Gewapend met dikke handschoenen, een Rusland-muts en een regenbroek in de rugzak ging ik op pad. Het vroor, de straten waren glad en binnen een half uur begon het te hagelen. Maar desondanks genoot ik, óók toen er na de hagel nog sneeuw en vervolgens regen op volgde. Wel was het slimmer geweest de regenbroek aan te trekken vóórdat de hagelbui in volle hevigheid losbarstte in plaats van pas toen mijn broek al zeiknat was. Maar goed... met een natte broek viel te leven. Jammer was ook wel dat ik uit eigenwijsheid een andere route nam dan normaal (het zag er zo mooi uit...) en er pas na menig kilometer achterkwam dat het echt totaal de verkeerde kant op was en dat er - door het vele water van de Biesbosch waar ik tussendoor fietste - niks anders op zat dan dezelfde weg terug te fietsen. Toch lukte het om tussendoor te genieten van de prachtige omgeving en het feit dat ik lekker in beweging was. 


Pas tegen het einde vond ik er even niks meer aan... 
Terwijl ik op de pont stond te wachten, met een gure noorderwind op mijn gezicht gericht, liet ik mijn handschoenen in een plas met water vallen. Toen het vervolgens ook nog eens zo'n 10 minuten duurde voordat de pont waar ik inmiddels op had plaatsgenomen eindelijk in beweging kwam, vond ik het even niet meer leuk. Had ik al gezegd dat ik kou haat?!!! Gelukkig arriveerde ik binnen een kwartier op mijn eindbestemming en kon ik een beetje opwarmen. Want koud had ik het absoluut! Na een heerlijke lunch en een paar uurtjes gezellig bijkletsen was ik weer op temperatuur en klaar voor de terugtocht. 

De zon kwam er inmiddels zwakjes door, de temperatuur lag wat hoger dan 's ochtends om half 8 en ik had wind mee. De terugtocht was dus echt alleen maar leuk (op die hongerdip na dan....). Rond half 6 kwam ik thuis, zoals ze dat zeggen: moe maar voldaan. Zin om te eten had ik niet, maar zin om in bad te liggen des te meer. De rest van de avond heb ik in rozige toestand voor me uit zitten staren en al vroeg ben ik mijn bed in gedoken. Kou is niet mijn ding, maar dat betekent niet dat je het niet leuk kunt máken!